|
آرغین
|
||
|
نقد و تحلیل رویدادهای فرهنگی - اجتماعی |
مصاحبه با خودم !
سؤال- تو واقعاً چه كاره اي ؟
پاسخ – من حقيقتاً يك معلم ام ؛ و مجازاً يك نويسنده ، روزنامه نگار ، منتقد ، بلاگر ، گاهي شاعر ، و ...
سؤال- درآمدت در ماه ؟
پاسخ – پس از كسر اجاره خانه و اقساط ديگر ، هيچ چي !
سؤال- از شغلت ( معلمي ) راضي هستي ؟
پاسخ – عادت كرده ام .
سؤال- بقيه كارهايت چطور ؟
پاسخ – همه مايه ي دردسرند .
سؤال- از زندگيت چطور ؟
پاسخ – « خودكرده را تدبير نيست» .
سؤال- فاميل و اطرافيان چطور ؟
پاسخ – با اينكه تعدادشان دور و بر 1000 نفر است ، گاهي احساس مي كنم هيچ كس مرا نمي شناسد ؛ گاهي هم اسم فاميل كه مي آيد ، ياد يك ترانه ي شاهانه مي افتم : « دشمن اگر هزار هزار / ... »
سؤال- دوستانت چطور ؟
پاسخ – « چون سبوي تشنه / كاندر خواب بيند آب / و اندر آب بيند سنگ / دوستان و دشمنان را مي شناسم من ... »
سؤال- بعنوان يك فعال فرهنگي و اجتماعي و سياسي ، لابد دشمناني هم داري ؟
پاسخ – آري ، اگر اشتباه نكنم به تعداد دوستان ، دشمن نيز داشته باشم .
سؤال- اوضاع جهان را چگونه مي بيني ؟
پاسخ – عادي و رو به رشد .
سؤال- و اوضاع ايران ؟
پاسخ – غير عادي ، وارونه گردي ؛ هر روزمان بدتر از ديروز .
سؤال- اوضاع شهر اورميه ؟
پاسخ – خيلي تو در توست ؛ ادعا هميشه بر عمل برتري دارد .
سؤال- اوضاع اجتماعي سياسي استان ؟
پاسخ – اكثراً سعي مي كنند همرنگ زمان شوند و بله قربانگوي پايتخت .
سؤال- نظرت راجع به انتخابات مجلس ؟
پاسخ – برخلاف برخيها كه بيش از اندازه خوش بين اند و پيشگو ؛ من فكر مي كنم مجلس هفتم ، تكرار خواهدشد . و اين را نه از روي بدبيني ، بلكه با نگرشي به گذشته و حال ايران استنباط مي كنم . كما اينكه ديديد و ديديم در رياست جمهوري نيز اين مورد تكرار شد . همه ي گمانه زنيها ، در اوضاع فعلي ايران ، چيزي جز صرف انرژي و اتلاف وقت نيست .
سؤال- موضوع بنزين چطور ؟
پاسخ – در يكي از روزنامه ها خواندم : « اگر مردم اعتراض نمي كنند ، دليلش رضايتمندي نيست » .
سؤال- نظرت راجع به قانون اساسي ؟
پاسخ – مگر خبر نداريد ، خيلي وقت است سراغي از آن نداريم . برخيها مي گويند تعطيل شده ؛ هر چند من خودم شنيده ام گاهي به آن مراجعه مي شود .
سؤال- جايگاه احزاب ؟
پاسخ – تا در حاشيه اند ، مدعي « نقد قدرت » اند ؛ همين كه به قدرت رسيدند ، سركوبگر « نقد » و « ديگرانديشي » .
سؤال- تلويزيون خصوصي چطور ؟
پاسخ – مگر همين تلويزيون پنج كاناله و تك مديره ي خودمان چه مشكلي دارد ؟ ..........، فعلاً قرار نيست جامعه ي ما چند صدايي شود .
سؤال- نظرت راجع به رفراندوم ؟
پاسخ – اين يك واژه ي خارجي است و در ايران براي پاسداشت زبان تحميلي فارسي ، فرصتي براي عرض اندام واژگان بيگانه نيست .
سؤال- پس رفراندوم را رد مي كني ؟
پاسخ – چه كسي قبولش كرده كه من دومي اش باشم . اگر پاسخ ات را ادبي و كنايه آميز دادم ، خواستم بگويم كه مصاحبه را سياسي نكن . اين مورد را بگذار و بگذر . براي آسايش و امنيت خاطر خودت و من هم كه شده ، ديگر تنور مصاحبه را داغترش نكن ؛ هرچند some like it hot .
سؤال- نظرت راجع به « لغو امتياز هفته نامه صداي اروميه » كه آخرين همكاري مطبوعاتي ات با آن بود ؟
پاسخ – اين را از افتخارات دوران مديريت ( صدارت = رياست ) مديركل ارشاد غفاري آذر مي دانم .
سؤال- ديگر نشريات چطور ؟
پاسخ – « مشك آنست كه خود ببويد »
سؤال- تو معمولاً آدم بدبيني هستي ؟
پاسخ – تو از كجا فهميدي ؟ نكند يكي پيدا شده كه مقالات و كتابهاي مرا مي خواند . درست است ، حرفها و نوشته هايم اينگونه معرفي ام كرده اند . يكبار نيز به خودم شك كردم ؛ به هر چشم پزشك متخصصي رفتم ، گفت اشكال از چشمانت نيست ؛ پيش روانشناس رفتم ، گفت ما هر چيز را همانگونه تعريف مي كنيم كه آنطور مي بينمش . پيش عالم منبري رفتم ، گفت پسرم در هر ساعت هزار مرتبه بگو بر شيطون لعنت . به اشعار سهراب سپهري تفألي زدم ، اين شعر آمد : « چشمها را بايد شست / ... »
سؤال- كتابي در دست انتشار داري ؟
پاسخ – خيلي .
سؤال- پس چرا چاپشان نمي كني ؟
پاسخ – اولاً پولش را ندارم ، ثانياً چاپ شده ها هنوز فروش نرفته ...
سؤال- آخرين حرفت ، پيامي داري ؟
پاسخ – دست از سرم بردار ، برو پي كارت ؛ تو خودت اولين و آخرين دشمن من هستي كه به تمام اسرار و راز و رمز زندگي شخصي و اجتماعي من واقفي . فكر كنم اين مصاحبه هم سركاري بود جهت لو دادن برخي از رازهاي مگو ... ؛ وگر نه ، من كجا و مصاحبه كجا؟!
! هرگونه برداشت و كپي ، به قصد انتشار ، ممنوع .
|