امنيت ؛ با لباس ( و پلاك ) شخصي ها !

      بالاخره لباس شخصي ها نيز وارد معركه شدند . كساني كه با بي انصافي تمام دولت مهرورز و عدالت گستر (!!) امروزي را متهم به دروغگويي مي كردند و ادعا داشتند كه دولتي سخت دروغگو و بي وفا و ... است ، با خبر شوند كه هيچ هم اينطور نيست . اين روزها ، اتفاقاتي در سطح شهرها مي افتد كه بهترين و مستندترين نمونه است براي اينكه بدانيم و بپذيريم كه دولت به وعده ها و تصميمات خود پايبند است و با شدت تمام عمل مي كند !

                         پيراشكي داغ تنوري و گدايان اورميه !

   « آغا ... ! ... آغا ؛ الله قاباغييان خئير چئيخادسين ، منه بير پيراشكي آل » 

      اين جمله را در گذر از يك پياده رو شنيدم . عبارتي التماسي ، از يك زن ، خطاب به هر رهگذري . عصر بود و انباشت جمعيت در طرفين ؛ ولي بايد نيم نگاهي مي كردم تا صاحب صدا را بخوبي ببينم . زن ميانسالي بود با چادر مشكي ساييده و رنگ و رو رفته . زن منتظر عكس العمل آن « آغا » نشد ؛ دوباره همان عبارت را تكرار كرد . هنوز به نقطه ي پايان جمله اش نرسيده بود كه من نيز از كنارش گذشتم ؛ در حاليكه بوي پيراشكي داغ تنوري دماغم را نوازش كرد و دستم جيب جناح راستم را .

      بر سرعت خود افزودم . چاره اي هم نداشتم . براي پيراشكي ، پول نداشتم و براي كمك بلاعوض به آن زن ، انگيزه و فرصت . اگر قرار باشد به هر التماس دعايي پاسخ مثبت بدهيم و دستان دراز شده بسويمان را خالي برنگردانيم ، بايد كه شندرغاز حقوق كارمندي را خرج از مابهتران كنيم . گاهي هم ممكن است غفلتاً چنان دست و دلبازي كنيم و دچار احساسات رنگي بشويم كه پس از طي دو مسير از خيابانهاي سياه و سفيد شهر يكدفعه متوجه شويم كه اي دل غافل تمام پول توجيبي مان صرف انعام و اطعام و فقيرنوازي و گداپروري و ... شده است .

سكوت را فرياد بزن !

     در وبلاگي از وبلاگهاي اورميه اي به چنين مطلبي برخوردم : «... نه ... را قبول دارم نه ... را، نه حقوق‌بشر و نه جامعه مدنی و ...، هیچ‌کدام برایم ارزش ندارد. »

     اينكه مي بينيد اسمي از وبلاگ مربوط نمي برم ، دليلش اين است كه نه مي خواهم به نقد عملكرد آن وبلاگ بپردازم و نه اينكه يه محتواي عبارت انتخاب شده از آن كاري دارم . فقط با استناد به دو تك جمله ي بالا ، خواستم مطلب كوتاهي بنويسم در خصوص اوضاع فعلي مملكت . مي خواهم بگويم در مملكتي كه بزرگترين دغدغه ي مردم « نان و زندگي » است ؛ در فضايي كه اصلي ترين و بيشترين دغدغه ي مسؤولانش « حفظ تاج و تخت و ميز و رياست » است ، صحبت از حقوق بشر و جامعه ي مدني و ... خطاست. ممكلت ما هنوز فاصله دارد با اين مباحث ؛ جوانك نئومذهب . هنوز پيش پا افتاده ترين مسائل كشور ايران حل ناشده باقي مانده ؛ هنوز جزئي ترين ، ارزانترين و قابل دسترس ترين نياز مردم كه عبارت باشد از آب و برق و گاز و نان و ... ( كه استفاده از آنها حق فطري و طبيعي شان است ) ، تأمين نشده و اگر شده ، با نرخهاي سرسام آور و ارقام تصاعدي به خود مردم ( كه صاحبان اصلي منابع طبيعي و ذخاير زميني و خدادادي اند ) ، فروخته مي شود . در چنين وضعيتي ، چرا بايد اعتقادي به جامعه ي مدني داشته باشيم و در آن حقوقي تعريف كنيم به نام حقوق بشر ؟!

                                             نشريات اورميه ؛ فرصت يا تهديد ؟

    يك مطبوعات فروش : هر چند مشتريان اهل مطالعه و علاقه مندان روزنامه ها – روز به روز – كم مي شود ؛ در مورد خيلي از نشريات اورميه ، اصلاً رغبتي براي تورق هم ندارند ، چه برسد به خريدن و خواندن و ... .

    يك فعال اجتماعي – سياسي : من فكر مي كنم مطبوعات اورميه ، روزي نامه اي بيش نيستند . اگر عرضه ي فعاليت دارند ، بيايند سراغ من تا اسناد و خبرها و مداركي ارائه بدهم كه نه به يكبار چاپ بلكه به دهها بار چاپشان نيز مي ارزد . ... ؛ تصورش را بكنيد يكي از همين نشريات براي بار چندم – به اجاره – داده شده است . شما فكر مي كنيد نشريات اجاره اي ( مخصوصاً اينكه در اجاره ي آدمهاي استانداري و ... باشد ) چه گلي بر سر مردم و خوانندگان خواهدزد ؟!

    يك چاپخانه دار : نشريات محلي اگر به غير از اين باشد ، مايه ي تعجب خواهدبود . مي بينيد كه با اين اوضاع و احوال سازگارند و نان در مي آورند و ... .

    يك نويسنده ي  سينمايي : من هيچكدام از نشريات محلي را نمي خرم . اصلاً نمي خواهم هم كه بدانم و يا بشناسم كه در استان و شهر اورميه ، چند نشريه وجود دارد و مال كي هست  .